Солҳои охири асри XX ва ибтидои ассри XXI дар ҷомеаи ҷаҳони ҳаргуна ваҳшонияти гурӯҳи ифротию террористӣ – экстеремистӣ хеле бисёр ба ҷамъияти мутамаддини ҷаҳон паваст. Ин гуна ташкилотҳо сабаб ноороми ва саргардонии аҳли башир гирдид. Аз ҷумла дар Тоҷкистон низ чунин ташкилотҳо роҳ ёфта, як муддати кӯтоҳ фаъолият бурдад, вале онҳо, ки нақшаву нияти зишт доштанд бо чунин иқдомҳои гайри инсониву шаръӣ ба ҳадафҳои худ ноил нигардидаанд.
Хиёнате ин ташкилотҳои исломию ҳизбҳои исломӣ баҳри мардуми курраи зимин карданд ҳеҷ нобахшиданист, ба монанди: қатли гурӯҳии одамони бегуноҳ, зинда ба зинда сӯзондан ё таркондани инсон, бо завқ тамошо кардану наворбардории саҳнаи куштор, ба кӯдакони хурдсол омӯхтани каллабурӣ, сохтани зиндонҳо, ҷорӣ кардани ғуломдорию ғуломфурӯшӣ, таҷовуз ба номуси болиғу ноболиғ ва ҳазорон ҷинояти дигареро анҷом доданд, ки ҳар рӯз одамонро дар саросари дунё ба ваҳшату таҳдид меорад. Дар Тоҷикистон ин гуна хиёнатҳоро ҲНИТ раво диди ба амаловард.
Дар қатори чунин ташкилотҳи террористӣ – экстеремистӣ ҲНИТ низ шомил буда, мақсади инқилоб ё табаддулотро роҳандози дошт ва мехост ки ҷомеаи арому осудаи мардуми тоҷикро чуноне, ки солҳои 90-уми асри гузашта басари мардумо мо оварда буд боз дубора орад. Тутаассифона ба ин нақшаи бешарафонаанш мушарраф нагардид. Зеро дар ин ҳизб бештар ҷоҳилону бехирадон аъзо буданд ва дар як вақи душмани бади мардуми тоҷик низ буданд.
Ин душманманҳои миллату халқ, Исломи нобро ниқоби худ сохта мехостанд ба “сулҳ”-у “ваҳдат”-и Тоҷикистони тозаистиқлолро яксон кунанд, хуни мардумро боз березанду оромии ҷомеаро аз байн баронд. Ба ёд оред, ҷанги дохилии Тоҷикистонро ҲНИТ ташкил кард ва аз тарафи ин ташкилоти террористӣ – экстеремистӣ садҳо ҳазор нафар аҳолии кишвар кушта шуданд, ин кофист, ки душман будани онҳоро исбод намояд. Ин осиён душмани халқу миллат ва Вахдат намебуданд, идае аз мардуми мо ба хусус ҷавононро гумроҳ намуда, ба сӯи ҷаҳолату хунрезӣ равона намекарданд.
Яке аз ҷавонмардии Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар даҳаи охири асти гузашта ин буд, ки ба хотири сулҳу субот, ваҳдат, ба хотири тинҷию оромии Тоҷикистон ин гунаҳкоронро бахшиданд ва ба авфи умум дохил карданд. Ин ҷинояткорони бадахлоқи наҳзатиҳо аз ин истифода карда, тӯли ин қадар сол дар фазои сулҳу ороми Ҷумҳурии Тоҷикистон фаъолият намуданд. Ҳарчанд, ки ҷиноятҳои онҳоро ҳама медонистанду аз он огоҳ буданд, ба хотиру суҳу осоиштагии кишвар доъвое намекарданд дао ягон мақомотҳои дахлдор. Ҳамаи ин маҳзбарои суҳу ороми ва ваҳдати халқу миллат буд.
Вале ин душманоно мардуми тоҷик инро нанахостанду боз аз сари нав ба фазои ороми Ватан коҳишдоданро шурӯънамуданд. Мехостанд дубра мардумро ба гирдоби хун оғӯшта кунанд, мардуми сарҷамъро парешону беватан гардонанд. Аммо ба чунин муроди худ нарасидаднд.
ҲНИТ аз рузҳои ташкилёбиаш душмариро сар кард, то кунун душмани халқу миллит, душмани ваҳдату амниият ва душмани фазои орому осудагии мо меошад. Нестбод душманони миллати тоҷик. Марг ба душманону бадхоҳони Ватани азизи мо.
муаллими кафедраи умумидонишгоҳии
сиёсатшиносӣ ва фарҳангшиносии
ДДХ ба номи академик Б. Ғафуров
Аюбов Ҳаётулло
