Оила кошонаи муқаддасу хишти бунёдии ҷамъият мебошад. Мақоми он дар ҳар давру замон баҳри пешбурди ҷомеа, муайян намудани сохти иқтисодию сиёсӣ, иқтимоию фарҳангии ҳар халқу миллат аҳамияти хосса дошт. Бесабаб нест, ки бузургон оиларо шаҳсутуни зиндагӣ, асоси давлат, тазимгари рушду нумӯи миллат номидаанд. Тамоми бурду бохти зиндагӣ бо кори оила ва оиладорӣ зич марбут аст. Ба ҳама гуна муносибатҳо, тамоми дастовардҳо, фатҳи қуллаҳо, кашвиётҳои бузург, ғолибият, муваффаққиятҳо, сарбаландиву некномии шахс, оила муҳити хонавода сабаб мешавад. 

Дар чунин давлати ободу осоишта чун Тоҷикистони маҳбуб зиндагӣ карда, бори дигар шукронаи ин неъмати бебаҳо мекунем. Зеро воқеан ин амну осоишеро, ки мардуми сарбаланди тоҷик дорад, бисёре аз мардуми кишварҳои дигар дар орзуи он ҳастанд. Дар баробари шукргузорӣ мо набояд фаромӯш созем, ки ин неъматро доимо ҳифз карда бошем. Ҳарчанд Тоҷикистон ба масъалаҳои сиёсати дохилии кишварҳои дигар дахолат насозад ҳам, мутаассифона то алҳол қувваҳои ифротие вуҷуд доранд, ки чӣ аз дохил ва чӣ аз берун барои халалдор сохтани осоиштагиву пешрафти он саъю кӯшишҳо анҷом медиҳанд.

Тоҷикистони азизи мо дар охири садаи ХХ ба даргириҳои ҳалокатбор ва ҷанги бемаънии бародаркушӣ, ки асосу мақсади ин аъмол ба даст овардани ҳокимияти сиёсӣ буд, рўбарў гардид. Нуҳусату касофати ҷанги шаҳрвандӣ боиси марги ҳазорон одами бегуноҳ, муҳоҷирати бешумори сокинони осоиштаи Ватан, харобию хонаю манзилҳо, фалаҷ гардидани саноату истеҳсолот ва маҷмўан сабаби паҳн гардидани бўҳрони сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва маънавию фарҳангӣ шуд.

Тибқи нақшаи кории шуъбаи таҳсилоти фосилавӣ дар факултети   санъати тасвирӣ ва технология дарси кушоди номзади илмҳои педагогӣ дотсент М.И. Нуриддинова дар мавзӯи “Бизнес – нақша асоси фаъолияти соҳибкорӣ” ба ихтисоси технология ва соҳибкорӣ барои донишҷўёни курси 4-уми шӯъбаи ғоибона баргузор гардид.

Нишасти 157 маҳфили илмиву адабии “Ганҷи сухан” дирӯз дар толори  мактаби навбунёди хонандагони болаёқати  шаҳри Хуҷанд баргузор шуд. Ин давъа ба маҳфил олимону адибони маъруф омӯзгорони фанни забон ва адабиёти мактабҳои шаҳри Хуҷанд дар маҷмӯъ  250 нафар ширкат варзиданд. Дар даромадгоҳи бинои мактаб барои меҳмонон аз ҷониби нашриёти “Ношир” ва Шӯъбаи маорифи шаҳри Хуҷанд  намоиш ва муаррифии   китобҳои Асосгузори сулҳу ваҳдат, Пешвои миллат, Президенти   Ҷумҳурии Тоҷикистон мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, китобу дастурҳои методӣ оид ба усули таълим ва омӯзиши забон ва адабиёт дар мактаб ва китобҳои тозанашри олимону адибони вилоят манзур шуд.

Ҳодисаи 2-юми декабри соли 2017 дар минтақаи  дидбонгоҳи сарҳадии №2-и «Баҳорак»-и отряди сарҳадии «Шурообод» (ноҳияи Шамсиддин Шоҳин) рухдода, ҳар як шаҳрванди кишварро бетараф гузошта наметавонад. Убури мусаллаҳонаи ғайриқонунии қочоқбарони афғон ба қаламрави Ҷумҳурии Тоҷикистон гарчанде пешгирӣ гардид, вале он дар натиxаи талафоти xонӣ ба даст омад.  Дар рафти амалиёт сардори отряд  полковник Аҳтамов Хайриддин Талбакович қаҳрамонона ҳалок гардид ва чор нафар сарҳадбонон захмдор шуданд.

Таи чанд соли охир ҳодисаҳое, ки дар кишварҳои  Покистон, Афғонистон, Сурияву Ироқ, Фаронса, Англия  ва дигар мамлакатҳои дунё ба вуқуъ пайваста истодааст, ба ҳақиқати ин амр ишорат мекунанд, ки имрўз сайёраи моро гуруҳе аз ҳизбу ҳаракатҳои  экстремистӣ, ки аз номи ислом баромад мекунанд, зери хатар гузошта, дар асл барои расидан ба ҳадафҳои нопоки худ ҳаёти осоиштаи мардумро халалдоре мекунанд. 

Бо он ки ҷанбаҳои фаъолиятҳои экстремистӣ ва терростии мамнуъшуда дар Тоҷикистон - Ҳизби наҳзати ислом собит шудааст, аммо ҳанўзам пайравону аъзои он дар хориҷ аз кишвар ба сиёҳ кардани номи кишвари мо машғул ҳастанд. Имрўз дар расонаҳои электронӣ, шабакаҳои иҷтимоӣ бо ҳар роҳу восита онҳо кишвари худро бадном карданӣ мешавад. Пеш аз ҳама  бояд ба як нукта таъкид намуд, ки ин ҳизб дар фаъолияти хеш ҳеҷ мавқеи оид ба масъалаҳои миллӣ, ҳифзи манфиатҳои давлат ва миллатро дар замони фаъолият надошт. Бо онки 15 сол  Муҳиддин Кабирӣ дар курсии вакилии маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Тоҷикистон нишаст, ҳеҷ коре ба манфиати давлату миллат ҳатто ҳизбаш анҷом надод.