Ин чи шӯрест, ки дар даври қамар мебинам,

Ҳама офоқ пур аз фитнаву шар мебина.

Дар шароити ҷаҳонишавии замони муосир дар хамаи давлатҳои мардуми пешқада мехоҳанд ҳизбу ҳаракатҳои худашонро дошта бошанд, аммо аз мақому мавқеи он, ояндаи он фикр намекунанд, ки ин ҳизб ва ҳаракатҳои ташкилшаванда ба давлат ва миллат чи гунна фоида меорад. Аз ин рӯ дар Тоҷикистон низ ҳамин гунна ҳолат шуда буд. баъди пошхӯрдани давлати абарқудрати шӯравӣ тамом давлатҳои абарқудрат хостанд ҷумҳуриҳои хурд-хурди Иттиҳоди шӯравиро ба даст гиранд. Аммо роҳу василае, ки интихоб карданд барои мардуми ҳамон минтақа харобиовар буд. Тоҷикистони кӯчак дар пӯстини худаш ин вазъиятро чашида дидааст.

Имрўз дар ҷаҳон глобалшавии раванди экстремизм ва терроризм афзуда истодааст, ки ин вабои асри 21 аст.  Бар зидди ин ифротгароӣ на фақат  давлат ва ҳукумати Тоҷикистон  балки дар тамоми дунё бо тамоми қувваю нерӯи худ баҳри решакан намудани ин омилҳои манфию зишт дар ҷамъият муборизаи пайваста дорад. Як чанд муддат имконият додани давлат  ва ҳукумат  барои озодона фаъолият бурдани ин ҳизб бар он оварда расонд, ки ҲНИТ нафақат сафи аъзоён ва пайравони  худро зиёд намуд, балки тавонист, ки шаҳрвандон ва ҷовононро бар зидди давлатамон монд. Чи хел, ки аз шабақаҳои оинаи нилгун филмҳои мустанадро дида истодаем ин ҳолати даҳшатангези таърих буд, ки бори дигар такрор шудааст. 

Маълум аст, ки баъди пошхўрии давлати абарқудрати Шўравӣ кишварҳои бар он аъзо озодиву мустақилияти худро эълом дошатнд, ки ин озодӣ ба кишвари мо низ расид. Дигар Тоҷикистон мутеъ ва дастнигари давлате набуд. Аммо, ба ҳама маълум аст, ки аксари давлаҳои шўравӣ ба  барои қабули  сохти демократия  омода набудаанд. Аз ин рў, аз байн рафтани ҳукумати шўравӣ барои бархе аз кишварҳо хеле пайомадҳои сангине ба бор овард. 

Ҳизби Наҳзати Исломии Тоҷикистон, ки  мақсади асосии   онҳо бо кўмаки созмонҳои байналмиллалӣ  ва сарпарастони хориҷӣ   ба сари  қудрат омадан  ва барпо кардани давлати исломӣ дар  Ҷумҳурии  Тоҷикистон нигаронида шуда буд, бо қарори Суди Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун ҳизби террористӣ ва экстремистӣ эътироф карда шудааст. Ҷанги шаҳрвандии солҳои 90-уми асри гузашта дар кишвари мо, ҷангҳои хунини бардавом дар Ҷумҳурии Исломии Афғонистон, муборизаҳои мусаллаҳонаи бародаркуш дар ҳудуди Ироқу Сурия таҳти парчами ДИИШ ва амсоли инҳо намунаи барномарезиҳои равандҳои сиёсӣ дар заминаи сўиистифода аз арзишҳои диниву мазҳабӣ аст. 

Имрӯз терроризм ва экстремизм ҳамчун вабои аср ба амнияти ҷаҳон ва ҳар як сокини сайёра таҳдид  карда, барои башарият хатари на камтар аз силоҳи ядроиро ба миён овардааст.

                                                                         Эмомалӣ Раҳмон

Дар ҳақиқат, солҳои охир терроризм ва ифротгароӣ беш аз ҳарвақта авҷ гирифта, бо оқибатҳои даҳшатбору бераҳмонаи худ ба проблемаи ҷиддитарини инсоният дар асри бистуяк табдил ёфтааст. Мутаассифона, аз паҳншавии чунин гуруҳҳои пасттиннат, разилон ва хиёнаткорони ватан кишвари ободу сулҳпарвари тоҷик бар канор нест. 

Дар ҳақиқат пешравии ҳар як ҷамъият дар рақобати солим дида мешавад, аммо сад афсўс, ки дар ҷамъияти тоҷикон рақобати солимро ба тафриқаандозӣ миёни мардум ва бадномсозии шахсиятҳои созандаи миллат табдил додаанд. Ин ҳолат аз он гувоҳӣ медиҳад, ки мо то ҳол ҳуввияти миллии хешро нашинохтаем ва ё ин ки виҷдони имонию инсонии худро дар назди бегонагон ҳавола додаем. Бузургии ҳар як миллат дар муттаҳидии он дида мешавад, на дар парокандагӣ.

Дар давраи муосирҳаракатҳои экстремистиву террористӣ, қувват гирифта  аз номи дини Ислом амал намуда, номи ин динро чун воситаи расидан ба мақсадҳои нопоки худ истифода мебаранд, бесабаб нест, ки барои тамоми ҷомеаи ҷаҳонӣ хатари ҷиддӣ расинида истодааст.

Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҷаноби Олӣ асосгузори сулҳу Ваҳдат, Пешвои миллат  мўҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо таъкид намудани ин раванди пурхатар чунин изҳор намуд: "Воқеан дини мубини Ислом сарчашмаи адаб, махзани бузурги панду насиҳат ва тарғиби некиву накўкорист.

Дар дини  ислом парокандагӣ ва низо байни пайравони дин аз сабаби ба мазҳабҳо ҷудо шудани он пайдо шуда будааст. Нахустин низоъ дар даврони халифати Усмон соли 656 бо сабаби норозигии мисриҳо аз ҳукмронии ў сар задаст. Пас аз изҳори норозигӣ Усмон тариқи мактуб фармони қатли эътирозгаронро ба миср фиристод, аммо мактуб дар роҳ ба дасти худи мисриҳо фаромадааст. Бо роҳбарии Абдуллоҳ писари Абубакр шўриш бардошта, Усмонро ба қатл расонидаанд. Барои интихоби халифаи нав нофаҳмӣ сар зада, тарафдорони ақидаҳо ба ду мазҳаб ҷудо шудаанд.