Пас аз пош хўрдани ИҶШС  кишварҳое, ки шомил дар он буданд, мустақилияти худро ба даст оварданд. Тоҷикистон низ дар арсаи ҷаҳонӣ худро мустақил эълон кард. Бояд таъкид кард, ки дар солҳои аввали истиқлолият дар худуди Тоҷикистон 8 ҳизби сиёсӣ ба қайд гирифта шуд ва он амалкунанда аст. Ҳизби наҳзати ислом яке аз онҳо  мебошад. Тоҷикистон мамлакати демократӣ ва ҳуқуқбунёд аст ва ба дину оин низ аҳамияти беандоза медиҳад. Вале бархе аз шахсон аз он истифода намуда, қонушиканӣ намуда, барои халалдор намудани сиёсати имруза кўшиш ба харҷ медиҳанд. Аз рўйдодҳои солҳои охир (воқеаҳои Сурия дар назар аст) маълум мегардад, ки ҳизби номбурда фаъолони худро дошта, оилаҳои зиёдеро бо фиребу гумроҳкунӣ фарзандони мардумро ба Сурия сафарбар карда истодаанд, ки дар натиҷа амалҳои номатлуб пеш меояд. Ба ин фарзандони гумроҳшуда аз забони шоири бузург Сайидои Насафӣ гуфтаниям:

Пайдоиши Ҳизби наҳзати исломӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ба давраи баҳсу мунозираҳои сиёсиву иҷтимоии нимаи дувуми солҳои 80-уми асри гузашта вобаста аст. Дар ибтидои солҳои 90-уми асри ХХ як давра Тоҷикистон ба гирдоби беҳокимиятӣ ва бесарусомонӣ гирифтор шуд, ба сари мардум ҷанги шаҳрвандӣ таҳмил гардид. Аз ин ҷанг кишвар офатзада гардид, мардум бесарусомон шуданд. Таърих исбот кард, ки дар оташ додани ҷанги шаҳрвандӣ Ҳизби наҳзати ислом ба даст дорад. Мақсади асосии ҳизб барҳам додани давлати демократӣ, ҳуқуқбунёд ва ташкили давлати исломӣ буд.

Аксари мардуми Ҷумҳурии Тоҷикистон, махсусан, зиёиёни бофарҳанги тоҷик ба ташкили ин ҳизб зиддият нишон доданд. Кор ба ҷое расид, ки ҳокими шаҳри Ленингради собиқро ба шаҳри Душанбе даъват намуданд. Дар он вақт Собчак ба Ленинград сарварӣ менамуд. 

Бо ифтихори Асосгузори сулҳу ваҳдати милли-Пешвои миллат, Президенти  Ҷумҳурии Тоҷикистон  мӯҳтарам Эмомалӣ Раҳмон соли 2017 соли “Ҷавонон” эълон гардид.

Эълон гаштани соли 2017  чун соли  “Ҷавонон” аз таваҷҷӯҳи хоси  Президенти кишвар нисбат ба насли ҷавон  дарак медиҳад. Ҷавонон ва масъалаҳои алоқаманд ба ҷавонон дар меҳвари асосии сиёсати  Ҳукумати кишвар қарор  дошта, ҷиҳати татбиқи  сиёсати  давлатии ҷавонон пайваста тадбирҳо андешида мешаванд,Маҳз ҷавонон чун  нерӯи созанда ва  пуриқтидори ҷомеа, метавонанд барои амалӣ намудани нақшаҳои муҳим ва дурнамои Ҳукумати  мамлакат  саҳми босазои худро гузоранд .

Дар зарфи бисту панҷ сол мо ба шарофати заҳмати софдилонаи халқамон дар роҳи таъмин намудани рушди сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоиву фарҳангии кишвар ба натиҷаҳои назаррас ноил гардидем.

Мо ҳамаи ин корҳоро ба хотири таҳкими пояҳои Истиқлолияти давлатиамон анҷом додем.

Мусаллам аст, ки тоҷикон аз қадимтарин халқҳои мутаммадини маҳсуб ёфта, дар дарозои таърих дар олами сиёсат, ҳикмат ва фарҳанги ҷомеаи башарӣ саҳми муносиб гузошта, борҳо фоҷиаҳои хунин, хавфи завол ва маҳви миллиро аз сар гузаронидаанд. Ба раѓми аҷнабиён, ки тўли чанд қарн инқирози маънавию нажодии тоҷиконро ҳадафи хеш қарор дода буданд, ин миллати хирадпарвар ҳаргиз ба ягон кишваре дасти таҷовуз дароз накардаву нияти бад накардааст.

Шуруъ аз ибтидои асри XXI инсоният бо хатари ҷиддӣ  “Терроризми байналмилалӣ” рў ба рў гаштааст. Имрўз терроризм дар минтақаҳои гуногуни ҷаҳон доман паҳн карда, хатари бузурги иҷтимоӣ дорад ва барои амнияти давлатҳои алоҳида ва минтақаҳо воқеан таҳдид эҷод менамояд. Сарфи назар аз тадбирҳои солҳои охир андешидашуда дар бахши мубориза бо терроризм, таҳдиди амалҳои нави террористӣ на фақат аз байн нарафтааст, балки афзоиш ёфтааст. Дар гўшаҳои гуногуни ҷаҳон фаъолшавии созмонҳои террористӣ ва ташкилоту созмонҳои маблағгузори онҳо ба мушоҳида мерасад. 

Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон  Эмомалӣ  Раҳмон дар баромадҳо қайд мекунанд, ки  “Терроризм ватан, забон, нажод ва дин надорад. Ин бадбахти оламшумуле  гардидааст, ки ба муқобили он якҷоя мубориза бурда, ба ҳамдигар кўмак расонда, тадбирҳои  худро  мувофиқ  сохтан  зарур  аст”.

Дар ибтидои асри XXI инсоният бо хатари ҷиддие рў ба рў гаштааст, ки номи он “Терроризми байналмилалӣ” мебошад. 

Терроризм ва ифротгароӣ яке аз зуҳуроти номатлуб дар замони имрӯза ба шумор меравад, зеро зуҳуроти мазкур боиси ба миён омадани оқибатҳои нохуш - таҳдид ё истифодаи зӯроварӣ, расонидани зарари вазнин, таҷовуз ба ҳаёти арбоби давлатӣ ё ҷамъиятӣ, бенизомӣ, тағйири сохти конститутсионӣ дар мамлакат, ғасби ҳокимият ва аз они худ кардани ваколатҳои он, барангехтани низои миллӣ, иҷтимоӣ ва динӣ мебошад.

Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар Паёми имсолаашон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон таъкид намуданд, ки «Солҳои охир терроризм ва экстримизм ба хатари глобалӣ табдил ёфта, ҷаҳони муосирро ба ташвиш овардааст. Афзоиши ҷиноятҳои хусусияти эктримистӣ ва террористӣ дошта ба вусъат ёфтани терроризми байналмилалӣ, фаъолшавии унсурҳои тундраву ифротгаро, ҷалби ҷавонон ба сафи созмонҳои эктримистиву террористӣ ва иштироки онҳо дар низоъҳои мусалаҳонаи давлатҳои хориҷӣ мусоидат менамояд».

Вобаста ба вазъияте, ки имрўз дар ҷаҳон ба амал омадааст, яке аз самтҳои афзалиятноки сиёсати сарони давлатҳо, ин мубориза бар зидди экстремизм ва терроризм мебошад. Имрўз дар як қатор давлатҳо ҷангҳои харобиовар идома дошта, боиси афзоиши шумораи фирориёни иҷборӣ, бекорӣ, гуруснагӣ ва шиддат гирифтани проблемаҳои дигари иҷтимоӣ гардидаанд. Терроризм ва ифротгароӣ беш аз ҳарвақта авҷ гирифта, бо оқибатҳои даҳшатбору бераҳмонаи худ ба муаммои ҷиддитарини инсоният табдил ёфтааст.

Пеш аз ҳама, шукргузорӣ мекунам, ки имрўз миллати тоҷик  ба Истиқлолият расидааст ва замину осмони мо ором ва аз ҷангу хунрезиҳо озод мебошад. Парвардигор ба миллати тоҷик таърихи кўҳан, маданияту фарҳанги баланд, мутафаккирони бузург ва фарзандони қаҳрамон ҳадя кардааст. Истиқлолияти давлатии миллати тоҷик, ки бо пуштибонии фарзанди қаҳрамони миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдати тоҷикон, Пешвои миллат, Президенти Тоҷикистон, Ҷаноби Олӣ, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пойдор асту рўз ба рўз рушд ёфта истодааст, мукофоти беҳамтои Парвардигор ба ин миллати азияткашидаи сарбаланд аст.  Ҳамаи ин рўзҳои нек бар ивази амалҳои солеҳ ва худогоҳии ҳаррўза, дар интихоби роҳи рост истодагариҳои Пешвои миллат ва ҳар як фарди миллатдўсти тоҷик ва сабру тоқату азму иродаи мустаҳками онҳо ҳамчун аҷри илоҳӣ ба мо расидааст.

Истиқлолият аст, ки имрўз халқи тоҷик озодгў ва дар интихоби дини худ низ озод ҳаст. Ин озодиҳо дар Роҳнамои миллат, Сарқонуни он бо хатҳои заррин навишта шудаанд, ки барои тарбияи сиёсӣ, ватандўстиву ватанпарастӣ, миллатпарастиву худогоҳии ҷавонон ва пойдории миллат арзиши бузурге дорад. 

Имрўз наваду нўҳ дар сад аҳолии Тоҷикистон аҳли ислом ҳастанд. Ин нишондод яке аз омилҳои пойдории ваҳдати миллии тоҷикон гардидааст. Медонем, ки бисту панҷ- сӣ сол пеш, то даврони истиқлолият, пайравӣ кардани ин ё он дин, аз он ҷумла дини мубини ислом,  маҳдудияти  бисёре дошт. Дар ягон ҷой, ҳатто дар рўзномаву маҷаллаҳо, номҳои Худоро навистан тамоман мумкин набуд. Умуман сиёсати бехудоӣ амал мекард. Имрўз бошад, шукрона, сиёсати озодии ақидаву тарбияи худогоҳӣ пойдор аст.

Дар кафедраи математика ва табиатшиносии Коллеҷи омӯзгории шаҳри Панҷакент оиди «Ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон» сӯҳбати ошкоро бо аҳли омӯзгорони кафедра ва донишҷӯёни ихтисоси «Математика» ва «Информатика» баргузор гардид. Дар баромади худ устоди кафедра омӯгори фанни биология дотсент Бадалов Сулҳиддин қайд намуд, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон узви комилҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳонӣ буда ба санадҳои ҳуқуқии байналмиллалӣ имзо гузоштааст. Фаъолияти ҲНИТ – ро ба дар кафедра ба таври шаффоф тибқи талаботи қонунгузорӣ ва меъёрҳои ҳуқуқи байналмиллалӣ баррасию муҳокима намуданд. 

Ҳамин тариқ дар асоси далелҳои боэътимод пурра исбот гардид, ки роҳбарону фаъолони ҲНИТ дар табаддулоти давлати даст доштаанд. Бинобар ин бо ҳукми Коллегияи суди оиди ба парвандаҳои ҷиноятии Суди Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон аз 2 июни соли 2016, 14 нафар узви раёсати олии ҲНИТ дар содир намудани ҷиноятҳои оммавӣ бо роҳи зуроварӣ, тағир додани сохти кониститутсионии Ҷумҳурии Тоҷикистон тероризм ва ғайра гунаҳгор дониста шудааст.