Бо мақсади дар сатҳи зарурӣ тарғиб намудани шавқи донишҷўён ба тадқиқоти умумӣ ва ҷалби донишҷўёни дорои истеъдоди касбӣ тибқи нақшаи нақшаи тасдиқгардида ҷаласаи навбатии маҳфили илмии донишҷўён “Эколог”-и назди кафедраи “Экология ва ҳифзи табиат” бо иштироки донишҷуёни курсҳои 1-4 ихтисоси экология ва агроэкология, донишҷўёни ихтисоси геоэкология ва география ва ҳифзи табиат баргузор гардид. Маҳфилро роҳбари он муаллима Ҳакимхоҷаева оғоз намуда, суханро ба мудири кафедра дотсент М. С. Собиров, доданд, ки ў оид ба зурурият ва аҳамияти иштирок дар маҳфил сухан карда, донишҷўёни курсҳои 1-ум, 2-юм ва сеюмро ба иштироки фаъолона  дар ҷаласаҳои маҳфил даъват намуд.

Дар боби чиҳилу чаҳоруми “Қобуснома”-и Унсуралмаолии Кайковус, ки бо номи “Дар оини ҷавонмардӣ” шуҳрат дорад омадааст: “Эй писар, агар ҷавонмардӣ варзӣ, аввал бидон, ки ҷавонмардӣ чист ва аз чӣ хезад? Бидон, эй писар, ки се чиз аст аз сифати мардум, ки ҳеҷ одамӣ наёбӣ, ки гӯяд маро ин се чиз нест. Донову нодон бад-ин се чиз аз Худои таоло хушнуданд, агарчи дар ҳақиқат ин се чиз Худои таоло кам касеро додааст ва ҳар касеро, ки ин се чиз ҳаст, ӯ аз ҷумлаи хоссагони Худост. Аз ин сегона яке хирад аст, дувум ростӣ ва савум мардумӣ”.

Воқеан, бузургони мо ҳикматҳои зиёдеро ба мерос гузоштаанд, ки аз доираи гуфтаҳо ва навиштаҳои онҳо баромадан ғайриимкон аст ва гуфтаҳои Унсуралмаолии Кайковус оид ба ҷавонмардӣ, хирад, ростӣ ва мардумӣ, ки инсонҳоро ба баландиҳо мебарад панд гирифтан амри воқеист. 

Дар Паёми Пешвои миллат аз 22 декабри соли 2016 оварда мешавад, ки қариб даҳ соли истиқлолият тамоми неру ва талошҳои Ҳукумати кишвар барои барқарор кардани ҳокимияти конститутсионӣ ва рукнҳои давлатдорӣ, пеш аз ҳама, мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ва сохторҳои низомӣ, ба Ватан баргардондани беш аз як миллион нафар фирориён, барқарорсозии баъдиҷангӣ, таъмини сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ равона гардидааст. Дар кишвар аз охири соли 1997 барои таҷдиду сохтмони муассисаҳои таълимӣ, тиббӣ, роҳҳо ва манзилҳои зисти харобгардида аввалин барномаи барқарорсозии баъд аз низоъ қабул ва амалӣ карда шуда, ҷиҳати таҳкими пояҳои истиқлолият аввалин Конститутсияи давлати соҳибистиқлол ва рамзҳои давлатиро қабул гардид, фаъолияти сохтору мақомоти фалаҷшудаи давлатиро барқарор шуд, низоми ягонаи ҳокимияти иҷроия, парламенти дупалатагӣ ва ҳокимияти мустақили судиро ташкил шуда, қонунияту тартибот ва ҳимояи ҳуқуқу озодиҳои шаҳрвандон, яъне волоияти қонунро дар ҷомеа пурра таъмин шуд. 

Дар арафаи таҷлили Рўзи Парчами миллӣ дар зершуъбаи китобхонаи марказии донишгоҳ, ки дар факултети забонҳои хориҷӣ воқеъ аст, намоиши асарҳо ва маҳфили муаррифии китобҳои тозанашри дар ин  зершуъба доир гардид. Дар кори маҳфил донишҷўён, унвонҷуён ва устодони факултети забонҳои хориҷӣ иштирок намуданд. Саломатхон Ҳоҷиева китобдори ин марказ дар арафаи ҷашни Парчам рост омадани ин чорабиниро фоли нек унвон намуда, мухтасар дар мавриди дурнамо ва фаъолияти пурдоманаи китобу китобдори дар донишгоҳ маълумот дод.Сипас донишҷўйи курси якуми факултети мазкур Муҳаммадшоҳ Субҳонов доир ба таърихи Парчам дар Тоҷикистон ва инчунин асарҳое, ки дар бораи ин муқаддасот маълумоти муфассал зикр гардидааст, иттилоъ дод.

“Пешгуфтор: Ҳамагон медонанд, ки имрўзхо зодаи Истаравшани бостонӣ Бурхонов Юнус Аббосович дар қаламрави Ҷумхурии Исломии Эрон қарор дорад ва пайваста тавассути маводи иғвоангезона бар сари мардуму миллати хеш  борони тухмату бухтон мерезад. Албатта, амалҳои моҷароҷўёнааш сари хасе таъсир надоранд, вале моро ин далел норохат намудааст, ки  ў  бо интихоби  лақаби «Истаравшанӣ»  ба номи шахри бостонии мо иснод меорад.  Бо мақсади пешгирӣ аз бадномсозии минбаъдаи диёрамон  мо  — як гурўх сокинони шаҳр тасмим гирифтем, бо номае ба сафири Ҷумхурии Исломии Эрон дар Тоҷикистон муроҷиат намуда,  асли ин шахсро барояшон  тавзех дихем.

Баъди иншои нома  гурўхи мазкур банда — Юлдошев Илхом Эргашевичро муваззаф намуд, ки онро ба ҷаноби сафир расонам. Онхо бароям рохпулӣ ҷамъ намуда, мусофирбареро киро карданд ва  ман рўзи чоршанбе, 17-уми октябри соли 2017  озими шахри Душанбе гаштам. Ду ағбаю ду нақбро гузашта ба пойтахт расидам. 

Оид ба филми мустанад оид ба ҷанги ҳамватанӣ дар Тоҷикистон

Баъд аз фурўпошии Иттиҳоди Шўравӣ Ҷумҳурии Тоҷикистон дар харитаи сиёсии ҷаҳон мавқеи чашмгире ба даст овард. Ин марҳалаи нав дар шинохти кишвар ва нуфузу эътибори комили он дар миёни ҷомеаҳои бузурги ҷаҳонӣ маҳсуб мешавад. Табиист, ки расидан ба падидаи неки истиқлол фурсати бештар тақозо мекард. Шак нест, ки тоҷикон беш аз ҳазор сол хоҳони ин ормон буданд ва дар ин роҳ кўшиши хастанопазир ба харҷ доданд. Ин ният дар охири садаи бистум дар лаҳзаи хеле ҳассос рух дод. Тоҷикистон истиқлол ба даст овард, аммо, мутаассифона, аз оғоз гирудори ҷанги ҳамватанӣ, кашмакаши шаҳрвандӣ, низоъи хонагӣ ба фазои кишвар чангу ғубор овард. Тоҷикистони таърихӣ, нозанин ва ҳамешасабз рўзгори махуф, нохуш ва андўҳбореро аз сар гузаронид. Вартаи ҳалокатовару фоҷиабор фазои ҷомеаро фаро гирифта, мардум аз бесарусомонии сиёсиву иҷтимоӣ ба танг ва ба дард омадаанд. Гирудори тоҷикон паёмади сахт ошўбанда ва табоҳкунанда дошт. Ҳама ҷо ва ҳама касро эҳсоси нохуш ва номатлубе фаро гирифт. 

Бештари инсонҳо оид ба мусулмонӣ чунин андеша доранд, ки мусулмонӣ бо забон гуфтану бо қабл тасдиқ кардан аст. Дар ин маврид фармудае низ ҳаст, ки «Мусалмони комил он аст, ки дагарон аз забон ва дасти ӯ озоре набинанд». Аммо мутаассифона имрӯзҳо зуҳури ҳизбу ҳаракатҳои ифротӣ дар ҷомеа, ки аксаран ҳадафҳои нопоки худро таҳти ниқоби дини мубини ислом роҳандозӣ мекунанд ба назари аҳли олам динро ҳамчун василаи ихтилофангез муаррифӣ мекунад. Дур намеравем, мушоҳида мекунем фаъолияти ташкилоти экстремистӣ – террористии ҳизби наҳзати исломиро. Аксари аъзову пайравони он ришдорону гӯё мардуми аҳли тақво. Чун дар симои онҳо менигарӣ аз ришҳои дарозашону гуфторашон, ки саропо муноҷот бо Худост эҳсос мекуникӣ, ки ягон сӯфимашраб ва ё аҳли бузурги тақвоанд. Вақте аз амалҳои разилонаву манфураш огоҳ мешавӣ пай мебарц ки, ин ришдор мусалмон нест, балки душмани дин аст. vvvv

Дар ҳақиқат бамаврид қайд намудааст бузургмарде, ки:

Фарзанди нек боғи падар,

Фарзанди бад доғи падар.

Фарзанд беҳтарин нишонаву нахли умри инсон дар рӯи замин буда, фарзанди нек мисли боғи падар пур аз ҳосилу тароват ва фарзанди бад мисли доғ дар рӯи поки волидон аст.

Аз Луқмони Ҳаким мепурсанд, ки фарзанди бадро чигуна ташбеҳ медиҳӣ? Дар ҷавоб мегӯяд, ки: - Фарзанди бад мисли ангушти шашум аст, ки агар ӯро бурӣ даст дард мекунад ва агар дар даст боқӣ гузорӣ боиси шарм ва нафрати инсон аст.

Ба табори чунин нафарон фарзандони нохалафи миллат, Муҳиддин Кабирӣ ва аъзову павравони ташкилоти террористӣ – экстремистии ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон ва аъзову пайравони ташкилоти террористӣ-экстремистии гурӯҳи 24 ба ҳисоб мераванд, ки волидонашонро дар дами пирӣ хору зор намуда, дар назди хоҷагонашон умр ба сар бурда истодаанд.